Renee

Renee werd begin 2012 getroffen door borstkanker. Een nare ziekte en ook nog eens een vervelende soort.

Een soort die een lange behandeling nodig had, met extra chemo’s. Renee was 3 maanden daarvoor gestart met haar nieuwe werk. Renee is doktersassistente en dit was haar droombaan. Dus nog los van het persoonlijk drama, was Renee doodongelukkig toen ze dit aan haar baas moest gaan vertellen. Haar baas reageerde positief: Hij zou op Renee wachten totdat zij klaar was met alle behandelingen.

Ergens in die beginperiode moest Renee ook voor het eerst naar de Bedrijfsarts. Vooraf was ze bang.

“Wat als deze arts mij verplicht tot werken tijdens de chemo? Kan ik dat dan? Kan ik mijn baan verliezen?”

waren allemaal vragen en angsten die zij had. Haar eerste bezoek verliep snel. Binnen minuten stond ze weer buiten met de mededeling dat ze wat deze bedrijfsarts betrof de komende anderhalf jaar niet hoefde te werken. Renee begreep het simpelweg niet. Gaat het dan zo makkelijk? Maar al snel daarna kwam de gedachte: “Dit past helemaal niet bij mij! Ik wil gewoon werken en mijn collega’s ondersteunen daar waar ik kan!” Thuis aangekomen had ze in haar inbox al een terugkoppeling van de bedrijfsarts:

“Moet alle energie richten op de behandeling. Kan gedurende de behandeling niet deelnemen aan het arbeidsproces. Vervolgconsult over 6 weken. Mag ook telefonisch.”

Renee ging praten met haar baas. Wat vond hij van de terugkoppeling? Hoe stond hij er tegenover dat Renee een vrijbrief had gekregen om de komende anderhalf jaar niet te komen werken? Renee gaf aan dit niet zo voor zich te zien. En ze bespraken ze samen wat ze wel voor zich zagen. Renee sprak uit dat ze haar werk niet wilde verliezen en graag wilde komen werken wanneer ze daar goed genoeg voor was. Al was het maar kleine klusjes. Haar baas kon zich hier in vinden en zo gingen ze, heerlijk dwars tegen het advies van de bedrijfsarts in, aan het werk.

Een intensieve behandelperiode volgde. Operatie gevolgd door bestraling, waarna chemotherapie, waarna hormoonbehandeling, waarna onderhoudschemotherapie. En tijdens deze behandelingen deed Renee wat ze kon; zo hielp ze met pruik en al met het geven van de Griepprik, ze schoonde digitale bestanden op, verwerkte patientendossiers en maakte schoon waar ze dat kon.

Na verloop van tijd moest ze ook weer langs bij de bedrijfsarts. Ze deed daar uit de doeken hoe zij en haar baas het werk oppakte. De bedrijfsarts kon zich hier volstrekt niet in vinden en maande haar tot rust. Het was allemaal niet niks wat zij aan het doormaken en was. Een terugslag zou snel volgen! Dreigde hij. Hierna veranderde er iets bij Renee.

Renee was na 9 maanden ziekte 1 jaar in dienst. Haar werkgever gaf haar een verlenging van haar contract voor onbepaalde tijd. Een blijk van vertrouwen van haar baas die Renee tot tranen roerde.

En zo volgde eindelijk na anderhalf jaar de eindstreep voor Renee. Alle behandelingen waren afgerond. Bij de bedrijfsarts aangekomen gaf Renee aan graag zo snel mogelijk weer terug te willen. Ze vertelde dat ze haar werk zo gemist had, ze de draai naar het leven zo graag wilde maken. En werk was daar een groot onderdeel van. De bedrijfsarts maande haar tot kalmte en schreef tot grote ontsteltenis van Renee rust voor. Ze mocht starten voor 2 dagen met 2 uur; 2 x 2 uur werkte Renee toen allang…

In samenspraak met haar baas is Renee binnen 2 maanden teruggekeerd volledig naar haar werk. Er ontstond een ludieke situatie waarbij Renee nog steeds naar de bedrijfsarts ging en daar maar deed alsof ze zich hield aan zijn langzame reintegratieschema. Nog ludieker was dat Renee 3 maanden al volledig terug was op het werk, maar deed bij de bedrijfsarts alsof ze nog aan het opbouwen was.

Een toneelstukje bij gebrek aan maatwerk.

Onlangs heeft Renee haar functioneringsgesprek gekregen. Ze werd als uitmuntend beoordeeld. In haar droombaan.

Categories: Moedige MensenTags: ,